سایت حکومتی فرارو ۱۵ اسفند ۹۸:

در آبان‌ماه با افزایش سه برابری قیمت بنزین لایه‌های فرودست و حاشیه‌نشین در اعتراض به وضعیت معیشت و هم‌چنین فقدان افق بهبود اوضاع به خیابان آمدند… بهای این تقابل هنوز مشخص نیست و دولت و پزشکی قانونی اعلام تعداد کشته‌شدگان این ماه را هنوز به همدیگر پاس! می‌دهند. کمی بعدتر سقوط هواپیمای اوکراینی پیش آمد و بعد از سه روز فشار‌های داخلی و بیشتر خارجی مشخص شد که نیرو‌های مسلح خودمان به‌این هواپیما شلیک کردند. این فاصله زمانی، انکار اولیه و سپس پذیرش مسئولیت، طبقه متوسط را به‌شدت عصبانی کرد و به ناآرامی‌های چندی در تهران منجر شد. حذف داوطلبان در انتخابات مجلس هم تیر خلاصی بود که به اعتماد عمومی شلیک شد… میزان مشارکت مردم تهران و ایران در انتخابات مشخص کرد که حاکمیت و مردم به حداکثر فاصله رسیده‌اند.

همه‌گیری کرونا به ایران رسید و گسست‌های پیشن را فعال‌تر کرد. اولین مشکل بی‌اعتمادی مردم به مسئولان بود.

مسئولان نیز حاضر نبودند (و نیستند) که آمار واقعی را با مردم در میان بگذارند… و‌ ای بسا که وحشت عمومی در سایه این بی‌اعتمادی به‌حرکت‌های تخریبی و کور دامن بزند.

(کسی به) فرودستان یعنی زندانیان، سربازان، کارگران خدمات عمومی شهر (چون کارگران ساختمانی، رانندگان و رفتگران) و از همه دردناک‌تر کودکان کار، زنان (خیابانی) و معتادان نگاهی نمی‌اندازد و برای آنان برنامه‌یی ندارد… برای کودکان کار و خیابان که سر در ظرف‌های آشغال فرو برده‌اند و ضایعات انسانی طبقات بالاتر را به سودای یافتن لقمه نانی می‌جورند… چه برنامه‌یی وجود دارد؟