بخشهایی از سخنرانی سفیر آمریکا در ملل‌متحد که در مؤسسه امریکن اینترپرایز ایراد شد:
نیکی هیلی:
نیروی مسلح رژیم ایران به موازات حمایت از تروریسم و جنگهای نیابتی مدتها به‌دنبال تسلیحات اتمی بوده در حالی که همیشه تلاش می‌کرده نیات خود را مخفی نگه دارد.

برای دهه‌ها نیروی مسلح رژیم ایران برنامه مخفی تسلیحات اتمی انجام می‌داد که به بازرسان بین‌المللی اعلام نشده و مخفی بود.

در سال 2002این مخالفان ایرانی بودند که وجود مجمتع غنی‌سازی اورانیوم و رآکتور آب سنگین را افشا کردند که هر دو در نقض توافقنامه پادمان ایران با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بود.

رژیم ایران به نقض متعدد قولهای خود در تبعیت از بازرسیهای بین‌المللی و محدودیتها ادامه داد. توسعه تسلیحات اتمی خود را پنهان کرد و تازمانی که گیر نیفتاد در مورد آن دروغ گفت.

به ما پایان برنامه اتمی ایران قول داده شده بود. آنچه معلوم شد پایان نبود بلکه یک وقفه بود. تحت این توافق ایران به غنی‌سازی اورانیوم و توسعه سانتریفوژهای پیشرفته ادامه می‌داد.

به ما قول بازرسی از سایتها در ایران در «هرزمان وهرمکان» داده شده بود. توافق نهایی که به‌دست آمد بسیار کمتر بود. بازرسیهای 24ساعته وهفت روز هفته تنها شامل سایتهای اتمی اعلام شده ایران را می‌شد.

برای هر سایت اعلام نشده و مظنون، این رژیم می‌تواند دسترسی را تا 24روز رد کند. بعد تاریخ های انقضای این توافق بود.

بعد از 10سال، محدودیتهای موجود بر سر اورانیوم، سانتریفوژهای پیشرفته و سایر محدودیتها شروع به بخار شدن می‌کنند. و در کمتر از 10سال، آنها این فرصت را دارند که قابلیتهای خود را به طرق مختلف ارتقا دهند.

در نتیجه، برجام، یک توافقنامه بسیار ناقص و بسیار محدود است. اما حتی در همین حال نیز، طی یک سال نیم گذشته، مچ رژیم ایران در حین تخلفات مختلف گیر افتاده است.

در فوریه 2016—تنها یک ماه بعد از این‌که این توافقنامه به اجرا درآمد—آژانس بین‌المللی انرژی اتمی کشف کرد که رژیم ایران از حد مجاز آب سنگین خود فراتر رفته است. نه ماه بعد، ایران یک بار دیگر از حد مجاز آب سنگین خود فراتر رفت. در هر دو بار، دولت اوباما به رژیم ایران کمک کرد تا به مسیر تبعیت از توافقنامه برگردد و از این‌که آن را یک تخلف اعلام کند، خودداری نمود.

اگر این هم کافی نیست، بزرگترین نگرانی این است که سران رژیم ایران – همان کسانی که در گذشته در حین انجام یک برنامه مخفی اتمی در سایتهای نظامی‌گیر افتادند—بطور علنی گفته‌اند به بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی اجازه دسترسی به سایتهای نظامی‌شان را نخواهند داد.

اگر بازرسان مجاز نباشند هر کجا را که باید ببینند را ببینند، چگونه می‌توانیم بدانیم که ایران در حال تبعیت از توافقنامه است؟ 

یک کاستی عمده دیگر در برجام، مفاد مربوط به مجازاتهای آن است. خواه یک تخلف از سوی ایران، بزرگ باشد یا کوچک—خواه مفروض گرفته شود که مادی است یا غیرمادی—این توافقنامه، تنها یک مجازات را در نظر می‌گیرد. این مجازات هم، اعمال مجدد تحریمات است.

و اگر تحریمات دوباره اعمال شوند، آنگاه ایران از تمامی تعهداتی که داده، رها می‌گردد.

کمی در این مورد فکر کنید. یک منطق حلزونی پوچ بر اجرای این توافقنامه حاکم است. اعمال مجازات بر تخلفات آن، توافقنامه را قوی‌تر نمی‌کند، بلکه آن را منفجر می‌کند.

سران رژیم ایران، این را می‌دانند. آنها روی این‌که جهان تخلفات نسبتاً کوچک، یا حتی نسبتاً بزرگ را بزداید، حساب می‌کنند. آنها روی آمریکا و طرفهای دیگر توافقنامه حساب می‌کنند که بقدری بر روی موفقیت آن سرمایه‌گذاری کرده‌اند که چشم خود را بر روی تقلبات رژیم ایران می‌بندند. این دقیقاً همان کاری است که دولت قبلی ما انجام داد.

این تهدید متکبرانه، یک چیز را به ما می‌گوید. سران رژیم ایران می‌خواهند از توافق اتمی استفاده کنند تا جهان را نسبت به رفتار بدشان، به گروگان بگیرند.

این تهدید یک نمونه عالی از آن است که چطور قضاوت کردن در مورد طرحهای اتمی رژیم صرفاً از زاویه تبعیت از برجام، خطرناک و کوته بینانه است. مهمتر از آن، اینگونه قصاوت کردن، نکته اصلی را نادیده می‌گیرد.

اصلا چرا ما نیاز داشتیم که مانع دستیابی رژیم ایران به تسلیحات اتمی شویم؟ پاسخ تماماً با ماهیت این رژیم و عزم سپاه پاسداران در تهدیدکردن همسایگان ایران و پیشبرد (اهدافش) مرتبط است

هر شش ماه، دبیرکل ملل‌متحد گزارشی در مورد تبعیت رژیم ایران از این به‌اصطلاح قطعنامه ”غیراتمی ”به شورای امنیت می‌دهد.

هرگزارش مملو از شواهد ویرانگری از تخلفات رژیم ایران است. قاچاق اثبات شده تسلیحات. تخلفات مربوط به ممنوعیتهای مسافرتی. حمایت ادامه‌دار از تروریسم. سوخت رسانی به درگیریهای منطقه ای.

گزارش دبیرکل هم‌چنین شامل شواهد فراوانی در زمینه فناوری موشکهای بالستیک و سکوهای پرتاب می‌شود. این رژیم بارها و بارها چنین پرتاب موشکهایی را انجام داده است، از جمله در ماه جولای سال جاری که موشکی به فضا پرتاب نمود کارشناسان اطلاعاتی می‌گویند می‌تواند برای توسعه تکنولوژی موشکهای بالستیک بین‌قاره‌یی استفاده شود.

آنها به‌وضوح در برابر قطعنامه 2231سازمان ملل‌متحد با توسعه فناوری موشکی با قابلیت استقرار کلاهک هسته‌یی سرپیچی کرده‌اند.

به‌طور خلاصه ما باید کل تصویر را در نظر بگیریم نه صرفاً این‌که ایران از حد مجاز برجام (JCPOA) برای غنی‌سازی اورانیوم عبور کرده است یا خیر. ما باید کل پازل را در نظر بگیریم نه این‌که یک قطعه از آنرا.

این قضاوتی است که رئیس‌جمهور ترامپ در ماه اکتبر خواهد گرفت.