کردستان و سریال اخاذی هر ساله
به گزارش رسانهها روز 27مرداد 96، عوامل حکومت آخوندی مستقر در مدارس شهرستان بوکان برای آغاز سال تحصیلی جدید والدین دانشآموزان را مجبور به پرداخت یکصد هزار تومان وجه نقد کردهاند.
سریال اخاذی هر ساله در شروع سال تحصیلی جدید از سوی عوامل حکومتی در مدارس صورت میگیرد، هر دانش آموزی در دادن وجه نقد اقدام نکند، عوامل آخوندی مستقر در مدارس، دانشآموزان را تهدید به کم کردن نمرات امتحان و اخراج از مدرسه و محرومیت از تحصیل میکنند.
بیشتر بخوانید:
خبرگزاری حکومتی تسنیم 31اردیبهشت 96 درباره وضعیت اسفناک مدارس مینویسد: «33درصد مدارس کشور ناایمن هستند»، یعنی 4میلیون 500هزار دانشآموز در محلی که خطر جانشان را تهدید میکند درس میخوانند. اما کاری در این زمینه انجام نمیشود و نبود بودجه اصلیترین دلیل عنوان میشود».
بر اساس قانون اساسی همین رژیم تحصیل تا پایان مقطع دبیرستان برای همه رایگان میباشد، اما این قانون فقط جوهری بر روی کاغذ است.
تلویزیون شبکه 2رژیم 26خرداد 96 دربرنامهیی با عنوان ”دستهبندی بیش از حد مدارس و انتخاب سخت خانوادهها ”چند مصاحبه با مردم انجام داده است که به خوبی این واقعیت را نشان میدهد.
«یک خانم: چقد غیرانتفاعی داریم درصورتی که دولتی خیلی محدوده،
مجری تلویزیون رژیم: مدارسی که هیچ سقفی برای گرفتن شهریه ندارن
یک آقا: 10تومن، 15تومن
یک آقا: 20میلیون، 30میلیون»
شلوغی کلاسها که ناشی از عدم رشد ساخت مدارس متناسب با جمعیت است، نه تنها کیفیت آموزش را به میزان زیادی کاهش میدهد، بلکه خطرات دیگری از جمله ابتلا به بیماریهای مسری را در دانشآموزان بیشتر میکند.
در همان برنامه شبکه دو تلویزیون رژیم دانش آشتیانی وزیر آموزش و پرورش رژیم گفت: «در خیلی از مدارس ما تعداد دانشاموزان ما 30و خردهای 40نفر هست باید برنامهریزی بکنیم که استاندارد نسبت را که 20، 25نفر هست رو رعایت کنیم».
حالا چرا در حالیکه در قانون اساسی رژیم حق برخورداری از آموزش رایگان، حداقل تا پایان دوره متوسطه، بهرسمیت شناخته شده است، وضعیت به این شکل است؟
نکته دوم این است که آیا این قانون در عمل اجرا شده است؟ در آموزش و پرورش به هر گوشهیی که دست گذاشته میشود، ویرانی است، بهعنوان مثال الآن مدارس ایران به 17نوع مدرسه تقسیم شده است،
این مدارس شامل «مدارس دولتی»، «غیر دولتی»، «تیزهوشان»، «نمونه دولتی»، «هیأتامنایی»، «تربیت بدنی»، «معارف اسلامی»، «ایثارگران»، «دانشآموزان استثنایی»، «بزرگسالان»، «مدارس وابسته به نهادهای مختلف»، «مدارس سماء وابسته به دانشگاه آزاد اسلامی»، «مدارس شبانه روزی»، «از راه دور»، «ماندگار»، «مدارس هوشمند» و «شبانه» است.
یعنی با انواع و اقسام محدودیتها و سختگیریها، مدارس دولتی را هرچه محدودتر کرده و به عکس مدارس غیردولتی که مراکز چاپیدن مردم هست را گسترش دادهاند. در قانون همین حکومت هست که نباید تفاوتی بین مدارس دولتی و غیردولتی باشد، اما عملاً یک دنیا فاصله بین این دو نوع مدارس وجود دارد، هر چند که باز هم هر دو گروه از استانداردهای بینالمللی برخوردار نیستند.
بسوی آزادی 