هادی مظفری (م. سروش): حماسۀ سال شصت و هفت، انسان در مقابل دیو

هر سال تابستان که می آید و مخصوصا وقتی به مرداد ماه نزدیک می شود انگار ناقوسهای نامرئی از دوردستهای دور به صدا در می آیند و توجه اذهان و قلبها را به جنایتی جلب و جذب می کنند که با  وجود گذشت بیش از یک ربع قرن از زمان وقوع آن، هنوز تازه است و بیش از پیش ایمان می آوری که داغ و ننگ این جنایت هولناک تا ابد و تا پایانِ این زمین، از پیشانی و از قبای آمران و عاملانش پاک نخواهد شد.

سخن از جنایت وحشتناک سال شصت و هفت است. خمینی این اهریمن خزیده در قبای فریبکاری، همانکه عطش کشتار و خونریزی امانش را بریده بود و بی وقفه خون طلب می کرد، آمده بود تا قساوتِ قلب تیره و تباه خویش را به رخ تاریخ بکشد و بر چنگیزها و تیمورها و نرونها و هیتلرها، از سر تمسخر لبخندی بزند و به نام خدا و دین با خلقی که به هوای آزادی او را بر تخت نشانده بود، آن کند که تمامی سفاکان عالم، انگشت حیرت به دندان گزند.
در آن سالِ ثبت شده در تاریخِ جنایت حکومت جهل و نادانی، خمینی چونان ماری زخم خورده بر خود می پیچید، چرا که مجبور شده بود با دستان پلید خویش، جام زهر را یکسره بالا بکشد و تن به قطعنامه ای دهد که به دفعات آنرا رد کرده بود. بارها نعرۀ گوشخراش «جنگ، جنگ تا پیروزی» کشیده بود و قصدش این بود که از راه «کربلا» برود و «قدس» را به زعم خویش آزاد نماید. آشکارامرگ بر شیطان بزرگ گفته بود و در حالیکه آگاهترین فرزندان میهن را در پرچم آمریکا می پیچاند و به جوخه های تیرباران می سپرد، درخفا و در پشت پرده و در خلوت از نمایندگان همان شیطان کبیر «کیک» و «کلت» هدیه گرفته بود. اما این هدایا از بخت بد افاقه نکرده بود و مفید فایده نیفتاده بود و کار به بالا کشیدن جام زهر کشیده بود. دجّالگری بی حد و مرز آنچنان در او و هم تبارهایش نهادینه شده بود که شیطان رجیم را نیز مات و مبهوت خویش نموده بود.
در این شرایط خمینی و نظام ضدّ بشری اش خود را در بد مخمصه ای گرفتار می دیدند. آنها وارث حکومتی شکست خورده بودند که هشت سال جوانان ایران و سرمایه های انسانی اش را به تنور جنگ ریخته بود و سرمایه های مالی اش یا غارت شده بودند، یا در بازارهای سیاه به فنای توپ و تانک و موشک رفته بودند. درست در همین نقطه بود که خمینی تلو تلو خوران از جام زهری که به ناچار نوشیده بود، در صدد گرفتن انتقام از زنان و مردان برومند و جوانی برآمد که گرچه در هزارتوهای زندانهای مخوف و ترسناک، دربند و اسارت به سر می بردند اما قلبهای مالامال از عشقشان به آزادی و رهایی جایی برای تسلیم و درهم شکستن در مقابل آنهمه دیوصفتی و ددمنشی و درنده خویی و رذالتهای توصیف ناپذیر باقی نگذاشته بود.
نیزارهای خمیده با وزش هر نسیم
با کینه به قامت نستوه سرو سبز
در آرزوی تبر شدن خویش،
شعله می کشند.
آن پیر بدکارۀ خونریزِ بدسگال
در هم شکسته،  خمیده و بی جان و بی رمق
با حقد و کین و حقارت بی حد خویش
سروهای سبزِ سرافراز را
کجا تاب و صبر داشت؟!
تاریخ از یک سو ناظر و شاهد موجوداتی بود که خزیده در زیر قباها و عمامه ها ، تسبیح در دست و ذکر شیطان گویان، تمامی مرزهای دنائت و شقاوت را در حجره های نمور تنگ نظری و جهالت به معنای تام و تمامش، در نِوردیده بودند و آمادۀ رقم زدن جنایتی می شدند که قرنها و تا زمانی که انسان بر این کرۀ خاکی زندگی می کند، فراموشِ یادها و خاطره ها نگردد.
در نقطۀ مقابل انسان در مقابل دیو و آنهمه قساوت و خیره سری، جز جان شیرین خویشسلاح و صلاحی نداشت. یا باید در مقابل این اهریمن پلید سر تعظیم فرو می آورد و برنعلین خونینش بوسه می زد، یا باید سرخ و استوار می ایستاد و تاریخ را وادار به ثبت ایستادگی شکوهمند انسان در مقابل دیو و دد می نمود.
و انسان، ایستادگی را برگزید که شایستۀ او همین بود. زنان و مردانی جوان، با عزم و اراده ای که هیچ شیطانی را یارای خدشه وارد کردن به آن نبود، صف در صف راهی را انتخاب نمودند که به طنابهای رقصان دار منتهی می شد. در این نبرد سهمگین و هولناکِ نابرابر، انسان «بار امانت» بر دوش با پیکر نحیف اما استوار خویش سرافرازانه از میدان آزمایش بیرون آمد و با پرداخت بهایی گزاف و سنگین، سند «انسانیّت» خویش را ممهور به مُهر آزادگی و شایستۀ «انسان» بودن، نمود.

بیست و شش سال از آن زمان می گذرد. آنها که رفتند و جانانه ره سپردند، درسی فراموشی ناپذیر به دیگر همرزمان خویش آموختند. دلاوران و قهرمانانی که در میدانهای مبارزه و مقاومت در مصاف با توفانهای سیاه و سیلهای خروشانِ بنیان برکن، به تبع سروهای همیشه سرسبز و سرفرازِ تابستان شصت و هفت، پرچم شرف و ایستادگی را بر فراز بالا بلندترین  قله های سر به فلک کشیده در اهتزاز در آوردند و بر افتخار «انسان» در مقابله با دیو صحه گذاردند. دیروز در «اشرف» حماسه های درخشانی از ایستادگی را ترسیم نمودند و امروز در «لیبرتی» با یاد و نام شهیدان سرفرازشان با مقاومت خویش ثابت کردند که برای هرآنکس که پیشاپیش سر و جان در راه آزادی خلق و میهن خویش نهاده باشد، اعم از اینکه در اشرف ولیبرتی باشد یا در اوین و گوهردشت و وکیل آباد و عادل آباد، پاسخ انسان به دیو و اهریمن یک کلمه یعنی یک «نه» سرخ و سرفرازانه است.
سلام بر تمامی شهدای راه خلق، بویژه به ابدیّت پیوستگانِ تابستان هزار و سیصد و شصت و هفت.
درود بر ادامه دهندگان راه شهیدان آزادی در «لیبرتی» و اقصی نقاط جهان.
12 اوت سال 2014  میلادی (21 مرداد سال 1393)

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.